“Ik schenk je deze vier woorden: ik geloof in jou”.

Deze uitspraak van Blaise Pascal (1623-1662) is een van de mooiste en diepste die ik ken. Iedereen zou dat elke dag willen horen. “Ik geloof in jou”. Het betekent een bevestiging van wie je bent, en vertrouwen in wie je nog gaat worden. Het ontvangen van deze woorden zet je op je benen, het bouwt je op, maakt je sterk. “Yess, hij gelooft in mij, nu zie ik het zelf ook zitten”

Sommige Christenen geloven dat God elke dag tegen hen zegt dat hij in hen gelooft. Het valt hen echter meestal niet mee om dat ook zo van Hem aan te pakken, en echt te beleven. Het is dan meer een kwestie van weten dan van ervaren. Het werkt blijkbaar beter als iemand het hardop tegen je zegt. Als je kunt zien wie het is die in je gelooft.

Jammer genoeg zijn we meestal voor het “ik geloof in jou” van anderen afhankelijk. Niet dat we het niet tegen onszelf zouden kunnen zeggen. Maar we hebben afgeleerd om onszelf op dit gebied te vertrouwen. Onze omgeving heeft ons onvoldoende vertrouwd. We zijn onvoldoende bevestigd toen wij nog klein waren en nog onvoorwaardelijk in onszelf geloofden. Soms bleek het gevaarlijk om jezelf te ‘zijn’.

Wanneer heb jij voor het laatst je vertrouwen in iemand uitgesproken? Ben jij zelf in staat om iemand dit kostbare geschenk te geven? Iemand op die manier op te richten en kracht te geven? Waar zou zo iemand aan moeten voldoen voordat je dit kunt zeggen? Of blijkt misschien dat dit zelfs nog moeilijker is dan het vertrouwen uitspreken in jezelf.

Deze  vier woorden worden Blaise Pascal niet ontfutselt of afgedwongen. Nee, het mooiste is dat hij ze schenkt. Hij schenkt vertrouwen, hij geeft het. Hij neemt het risico om bij jou te zijn, met je mee te gaan. Hij gaat het avontuur aan, want dat blijft het natuurlijk ook.

Als jij ook graag wilt oefenen in het omgaan met deze vier woorden zodat je ze weer wat vaker tegen jezelf kunt zeggen, en op den duur zelfs weer aan anderen kunt schenken. Houd dan de komende weken mijn website in de gaten of abonneer je hiernaast op mijn nieuwsbrief. Ik werk op dit moment aan een hele serie artikelen over alle aspecten van vertrouwen. Dit doe ik als voorbereiding op het ontwikkelen van een training voor mensen die concreet stappen willen zetten in het verbeteren of zelfs herstellen van relaties met partner, kinderen of collega’s.

Als je liever één op één met mij aan herstel van vertrouwen werkt neem dan contact met me op zodat we een manier kunnen zoeken die bij jou past.

Vertrouwen is niet voor mij alleen een thema. Ook mijn collega Ton de Gans van Jada Coaching blogt dit jaar regelmatig over vertrouwen. Als dit onderwerp je boeit kun je dus ook zijn kijk hierop volgen.

a

“Mijn werk drukt uit hoe het met mijn ziel is gesteld. De kwaliteit van mijn werk en de toestand van mijn ziel zijn innig met elkaar verbonden.” Dit citaat komt uit het boekje Gezegend Leven van Wil Derkse. Hij beschrijft hierin Benedictijnse richtlijnen voor wie naar goede dagen verlangt.

In eerste instantie moest ik even wennen aan de combinatie van de woorden ziel en werk. Hebben die echt met elkaar te maken? Wat werken is weet ik inmiddels erg goed, maar wat is mijn ziel eigenlijk? Uit dit boekje begrijp ik dat mijn ziel alles is wat zich in mij afspeelt. Niet wat ik ben, maar wat er in mij gebeurd.

Alle prikkels die bij mij binnenkomen, die iets met mij doen, hebben dus direct invloed op mijn ziel. Derkse noemt dit ook wel mijn ‘gemoed’. Als ik veel plezierige prikkels heb gehad heb ik dus een kalm gemoed. Dan ken ik gemoedsrust.

Mijn gedrag is dan ook een spiegel van mijn gemoed, van mijn ziel. Zelfs wanneer ik kleine klusjes doe of een praatje maak ervaar ik dat een gespannen, agressief gemoed een ander resultaat oplevert dan wanneer ik kalm, aandachtig en in balans ben. Bij grote klussen werkt het natuurlijk niet anders. Of je nu een patiënt opereert, een bouwvergadering voorzit of aan een golfwedstrijd meedoet, de toestand van je ziel is de basis voor het resultaat.

Natuurlijk spelen er ook andere omstandigheden mee die het resultaat beïnvloeden. Er is altijd de verleiding om die als excuus te gebruiken maar;  Zit de markt echt tegen, of ben je er niet op uit geweest? Was het echt een extra moeilijke opdracht, of begon je te laat?
Ergens (diep van binnen) weet je wel wat waar is.

Als mijn werk dus echt uitdrukt hoe het met mijn ziel is gesteld heb ik daarmee een prachtige spiegel. Aan mijn werk kan ik zien hoe het met mij gaat. Dus ook of ik misschien rust nodig heb, of ik dingen doe die bij mij passen, of ik teveel van mijzelf vraag.

a

In gesprekken die ik heb met ondernemers is ‘druk’ een veel gebruikt woord. Veel van hen hebben het idee dat ze geen goed leven leiden. Dat ze te veel onder druk staan. Dat ze ergens iets niet goed doen. Met het toenemen van de druk en de drukte is geleidelijk ook plezier en enthousiasme verdwenen. Het leven is er uit. En dat is niet zo gek want ‘onder druk wordt alles plat’.

Ondernemen vraagt echter om leven, om bewegen, om in en uitademen. Misschien heb je wel meer aan een beetje onderdruk, een licht vacuüm. Wat ruimte om nieuwe wegen te onderzoeken en inspiratie op te doen.

Maar hoe kom je nu onder die druk vandaan? Dat zal toch eerst moeten. Waar kan je die druk afblazen? En hoe kun je ervoor zorgen dat hij niet direct weer oploopt?

In een aantal korte artikelen wil ik je laten zien hoe je op een nieuwe manier met die ‘druk’ om zou kunnen gaan. Hoe je die weer op een nivo krijgt die bij jou past. Een nivo dat jou stimuleert, in plaats van langzaam vermorzeld.

Als u geïnteresseerd bent in de ‘drukregelaar’ abonneer je dan op mijn nieuwsbrief in de kolom hiernaast. Je krijgt de artikeltjes dan vanzelf (en gratis) in huis.

a

Onlangs nam ik afscheid van een goede vriend die voor langere tijd naar het buitenland vertrekt. Ik zal hem missen. We spraken elkaar vaak en ik heb veel van hem geleerd.Toen ik aan anderen probeerde te vertellen wat hij voor mij betekende kwam het beeld van een bron bij me op.

Ik heb het altijd fascinerend gevonden hoe soms na een uur luisteren de bron ineens pruttelend tot leven kon komen.

Als de bron eenmaal stroomde stopte het gepruttel en werd de stroom constant. Ik genoot van alle wijsheden en inzichten die dan langs kabbelden. Aanreikend, nooit bewerend, belevend niet wetend.

Voor mij was het nog wel eens lastig om de bron niet te verstoren. Het was geen krachtige bron, hij stroomde alleen als er ruimte was voor zijn water. Maar als die ruimte er was dan stroomde hij ook bijna zonder einde.

De rust van de bron wees mij vaak de weg uit mijn hoofd en mijn denken naar mijn hart. Want ook mijn hart verteld mij alleen wat er in mij omgaat als ik de rust heb om ernaar te luisteren.

Hoe zal het mij vergaan nu mijn vriend verhuist is. Zal het landschap langzaam uitdrogen? Of is nu misschien de tijd gekomen om op mijn manier voor anderen een bron te zijn? De tijd zal het leren.

Maar hoe dan ook, ik zal altijd blijven opletten of er in de buurt niet iets begint te pruttelen …….

a

Onlangs had ik een inspirerende ontmoeting met Harro Jansen. Hij is een van de voormannen van het christennetwerk|gmv. Wij ontmoetten elkaar op een van de netwerkbijeenkomsten die het cgmv regelmatig organiseert. Er bleek tussen ons zoveel uit te wisselen te zijn dat we daar een aparte afspraak voor maakten. Harro had toen het idee om dat gesprek te combineren met een mooie toertocht op de moter. Hij noemde dat een Ride & Talk. Het werd een boeiende ontmoeting. We hebben in een open sfeer veel van wat ons bezighoud met elkaar kunnen delen. We spraken over zijn fruitmachines en mijn coaching maar ook over geloven, over oud zeer en over nieuwe uitdagingen. Op de website van christennetwerk|gmv staat een kort verslag dat Harro over deze Ride & Talk schreef.

a

Wat mannen gevoel noemen is meestal meer een mening. Wat dacht je van ‘ik voel dat ik gelijk heb?’ of ‘ik voel daar helemaal niets voor.’ Ze denken hun eigen gevoelens bij elkaar. Als er per ongeluk echte gevoelens worden geraakt, maakt hen dat onrustig en  onzeker. Ogenblikkelijk komen de meest verfijnde dooddoeners en uitvluchten om de hoek. Ze klinken redelijk maar ze zorgen er ook direct voor dat de aandacht zich weer naar het hoofd verplaatst.

 Gevoel zweeft niet, het zit in je lichaam. Gevoel is lang niet zo zweverig als het lijkt. Veel mensen denken dat gevoel iets is dat in de lucht zweeft of je aan komt waaien. Dit is echter in het geheel niet zo. Gevoel is puur fysiek. Het zit in je lichaam. Het is je lichaam die tegen je praat. De bekende uitspraak van ‘luisteren naar je lichaam’ gaat dus over gevoel.

 Gevoel zegt niet wat jij in een situatie moet doen, het zegt wat de situatie met jou doet. Het is duidelijk dat je reacties door je ‘bovenkamer’ moeten worden bestuurd. Zij gaat daarbij af op de prikkels die ze aangereikt krijgt zoals geluid, licht en pijn. Hoe helderder de prikkels doorkomen hoe beter de reactie. Wat zou er bij jou veranderen als je wat van je gevoelens als prikkels door zou geven aan je bovenkamer?

foto: ramzi hashisho

a

“Gewoon tanden erin en gáán ….” Hij zei het met de stoere houding die veel ondernemers aannemen als zij onder elkaar zijn. “Het is niet anders. Het is niet voor het eerst en het zal ook wel niet voor het laatst zijn”.

 Het was zijn antwoord op mijn vraag hoe hij het verlies aan capaciteit van zijn langdurig zieke werknemer dacht op te vangen. “Ik heb geen keus, de klanten rekenen op me. Bovendien begint het hoogseizoen toevallig ook vandaag, dat zal je altijd zien”.

 Toen ik zei “Nou dan zal je wel veel gedaan hebben vandaag” schoot hij bijna vol. “Was dat maar waar. Ik heb me een slag in de rondte gewerkt, maar heb nog geen twintig procent klaar van wat ik van plan was. En voor morgen ligt er ook weer zo’n programma klaar”

“De komende weken ga ik dus ’s ochtends maar een uur eerder beginnen, en voorlopig werk ik ook alle avonden en ’s zaterdags. Het zal niet genoeg zijn, maar het scheelt in ieder geval”. Ik feliciteerde hem met deze oplossing en veronderstelde dat zijn klanten daar erg blij mee zouden zijn.

“Mijn vrouw vindt het goed, zij weet ook niet hoe ik het anders voor elkaar moet krijgen. Zelf zie ik het eigenlijk niet zitten, hoe lang moet dit wel niet duren. Geen personeel te krijgen, aan het aantal overuren van de  jongens zijn ook grenzen. Ik kan ze niet blijven vragen. Maar mijn klanten dan? Ik heb geen keus.”

“Ik ben klant bij jou en voel me zeer vereerd dat je blijkbaar bereid bent om je gezondheid voor mij in de waagschaal te stellen. Nog meer vereerd ben ik echter als je mij in vertrouwen neemt en me jouw capaciteitsprobleem voorlegt. Misschien ken ik trouwens wel iemand die je zou kunnen helpen.”

Het enige waar ik niets aan heb is als je me vanalles beloofd wat je vervolgens niet waarmaakt. Dat levert jouzelf trouwens ook het grootste deel van de stress op.

In een uurtje samen brainstormen checkten we de mogelijkheden om het leveringspakket wat in te krimpen. Wat levert niks op? Waar gaat in verhouding veel tijd in zitten? Wat kan later ook nog? Wat kan ik overdoen aan een collega?

Een week later stuurde Henk me een mailtje. Hij had enkele duidelijke keuzes gemaakt en dat beviel hem zo goed dat hij niet verwachtte ze weer terug te draaien als de zieke medewerker weer terug zou komen. Het was wel hard werken maar niet meer ’s avonds. Hij noemde het nu baantjes zwemmen en voelde zich gered van een zekere verdrinking in een zee van werk.

 foto: Lorenzo González

a

Nu bleek de man een boeiend verteller en ik ben altijd in voor een goed verhaal, tot zover dus niets aan de hand. In het begin had ik er hier en daar nog wel een korte vraag tussen gekregen maar later was dat compleet onmogelijk. Het facineerde me hoe hij mij overspoelde met een ware woordenvloed tot hij bijna buiten adem raakte.

Toen hij uiteindelijk vroeg waar ik me zoal mee bezighield vertelde ik hem dat ik een coach ben. Dat ik er mijn werk van gemaakt heb om ondernemers te helpen wat beter voor zichzelf te zorgen, zodat ze weer wat plezier leren hebben en relaties zich kunnen herstellen. Deze mededeling deed de man er nog een versnelling bijschakelen. In razend tempo vertelde hij me dat hij precies wist waar ik het over had; dat hij ook in die valkuil terecht was gekomen, dat hij ook veel mensen kende die te druk waren, hoe plotseling het begonnen was, wat de psycholoog had gezegd, hoe zijn buurman gezegd had dat hij zich niet moest aanstellen en dat zijn vrouw er niets van begreep.

“Alleen het laatste pilletje hé, daar kom ik maar niet vanaf.” Tot mijn verrassing zweeg hij plotseling en staarde voor zich uit. Ik durfde niets meer te vragen uit angst dat hij er nog een versnelling bij zou schakelen, en er dan misschien wel in zou blijven…

“Ik heb altijd gedaan wat ze van me verwachtten. Nooit iemand teleurgesteld, m’n vader niet, m’n oom niet en m’n vrouw niet. De klanten konden altijd op me rekenen en ik maakte 80 uur per week. Nu heb ik dat drastisch ingekort, neem ik af en toe zelfs een pauze en maandagmiddags heb ik vrij. Dat scheelde me op termijn twee pilletjes”.

Het gaat nu stukken beter maar het draait allemaal om evenwicht; tussen niet te veel doen, op tijd naar bed, afleiding zoeken en medicijnen. Maar dat laatste pilletje hé, verdorie ik kom er maar niet vanaf………

a

Alle mannen spelen toneel.

We belonen gedrag dat ons aanstaat en bestraffen wat we niet begrijpen of raar vinden. Ook wij kregen op die manier geen mogelijkheid om te laten zien wat er werkelijk in ons omging. We leerden af om waarde te hechten aan de signalen die ons lichaam of onze geest ons gaf. We kwamen er zo nooit goed achter waar we echt goed in waren, wat ons natuurlijke karakter was en wat we mooi vonden of lelijk. Nee, alleen als we onze rol goed spelen is er (hopelijk) aandacht, waardering en affectie.

Jammer genoeg worden er niet alleen blijspelen opgevoerd. Ik kom veel mannen tegen die er tegenaan lopen dat ze hun rol(len) nauwelijks vol kunnen houden! Ze werken zich een slag in de rondte, leven zeer verantwoord, zijn een leuke echtgenoot en maken carriëre. Maar tegelijkertijd groeit er van binnen onrust en onvrede. Omdat deze gevoelens niet binnen de rol passen heeft hij lange tijd niet eens door dat ze bestaan. Ze gaan wel steeds meer een rol spelen maar dat gebeurt onbewust en ongewild. Drank, overwerk, fanatiek sporten en veel eten zijn voorbeelden van middelen die worden ingezet om die gevoelens of  ‘dat wat echt is’ buiten onze rol, buiten ons bewustzijn te houden.

Burn-out, Ruzie, Depressie, Angst en Eenzaamheid blijken vaak verband te houden met het onvermogen om af en toe de toneelkleren eens uit te trekken en wat aandacht te besteden aan de toneelspeler zelf. Voor veel mannen is dat in eerste instantie een bedreigende gedachte. Het wordt dan ook vaak (te) lang uitgesteld. Soms moet er zelfs eerst een bom barsten voordat de benodigde moed wordt opgebracht.

“Ik wil zo graag weten wat echt is , en van mezelf, maar ik kom er gewoon niet achter” vertellen mannen mij vaak. Of, “Ik werd toch kwaad zeg, maar ik weet achteraf zelf niet waarom.” Deze reacties zijn allemaal niet zo gek, als je bedenkt hoe lang mensen soms al in hun toneelkleren rondlopen. Op den duur bestaat er bijna geen leven meer buiten je rol, en weet je gewoon niet hoe je met signalen van buiten om kunt gaan.

Gelukkig kun je het wel (weer) leren om te herkennen wat er in je omgaat en waarde toe te kennen aan persoonlijke ervaringen. Je zult er wel wat hulp bij kunnen gebruiken, net als toen je andere belangrijke lessen leerde. Zoek dus naar een betrouwbare persoon, een kameraad, een coach waarmee je kunt oefenen en die je op weg kan helpen.

Pas als de toneelspeler zichzelf (een beetje) kent komt hij tot leven. Dan kan hij zelf keuzes maken, een ander vertellen hoe het met hem gaat, blij zijn of verdrietig. Hij kan daardoor reageren op wat er nu gebeurt op een manier die bij hem past. Die reactie wordt dan niet langer ingegeven door wat is geweest of misschien ooit zal komen, of door het idee dat je moet voldoen aan wat jij denkt dat anderen van je verwachten. Alleen als de toneelspeler wat aandacht gaat besteden aan zichzelf kan hij ook op het toneel furore maken.

a

Toch was ik nog maar nauwelijks op weg of het oude gevoel kwam al weer boven. Wat is dit heerlijk. Met mijn handen op m’n rug en mijn ogen half dichtgeknepen tegen de zon bepaal ik mijn eigen koers. Af en toe schaats ik een stukje met iemand op en dan ga ik weer alleen verder. Het kost nauwelijks energie. Ik ben zo een eind weg. En wat is die witte wereld schitterend mooi.

Ik kom langs de baan van de ijsclub. Een bonte verzameling toeschouwers staat te juichen bij een wedstrijd. Er staat ook een hele rij schaatsers te wachten om elk hun ’rondje 32’ te laten klokken. Een ploegje snelle jongens ’speert’ me voorbij in een facinerende soepele cadans. Een combinatie van pijn en genieten zo lees ik van hun rooie koppen. Ik denk eraan op tijd om te keren, langs de stille kant en met de wind in de rug ben ik sneller terug dan ik verwachtte.
Onderweg spreek ik met mezelf af dat ik ga proberen om op mijn werk ook meer te schaatsen.

Wel even nieuwe veters kopen…

Foto door Joe Shlabotnik

a