Over drie oren en een rode BMW

Jij kent waarschijnlijk ook wel die frustrerende momenten waarop je zeker weet dat je verhaal niet overkomt. Grrrrr...  Zo vertelde ik laatst een verhaal aan een kennis over een spectaculair ongeluk waar ik getuige van was.

Ik vertelde hoe geschrokken ik wel niet was toen ik op een rotonde een rode BMW finaal over de kop zag gaan, en dat ik me vreselijk zorgen maakte over de bestuurder toen ik de auto op zijn dak zag landen. Het gebeurde geheel onverwacht, ik hoorde een schurend geluid, piepende banden een knal… en toen zag ik ineens die auto langs vliegen. Terwijl ik het vertelde kon ik de schrik en de angst weer voelen.

"Dat doe je toch niet" zei hij toen.  "Een rode BMW kopen. Die kleur past van geen kant bij de klasse en de uitstraling van een BMW. Veel te agressief"…

Op zulke momenten val ik altijd even stil, eerst verbijsterd en in de war maar al snel daarna voel ik ook boosheid en frustratie opkomen. Ik vertel een verhaal waarin ik naar voren breng hoeveel indruk het ongeval op mij heeft gemaakt. Dat ik me rotschrok en bang was. En wat krijg ik? Een reactie over de kleur van de auto die nergens op slaat. Ben ik nou gek? Praat ik spaans of zo?

Wat moet ik nu doen? Mijn verhaal nog een keer vertellen? Het zou een hele kleine moeite zijn om mijn boosheid te uiten. Maar ik kan mijn frustratie ook inslikken en denken krijg de …  Wat ook nog kan is; ‘Laat maar zitten’ of,  ‘ik kan gewoon niet zo goed verhalen vertellen, laat ik dat maar niet meer doen’.

Welk van de bovenstaande reacties je ook kiest, je blijft ‘niet gehoord’ achter en dat is jammer, echt heel jammer. Want als mijn kennis wel had gehoord wat ik duidelijk wilde maken en zeker als hij geïnformeerd had naar wat die ervaring allemaal in mij heeft losgemaakt had ik echt contact ervaren of zelfs vriendschap. Onze relatie zou gegroeid zijn en ik zou daarna met plezier naar zijn theorie over rode BMW ’s hebben geluisterd.

Maar hoe krijg je het voor elkaar dat mensen echt gaan luisteren naar je verhaal, naar waar het jou om gaat. En dat ze doorvragen als je zelf misschien niet precies de woorden hebt voor wat er in je om gaat. Welke invloed kun je uitoefenen op het hebben van ‘echt contact’ met een ander?

In tegenstelling tot wat je misschien zult denken heb je als je beter gehoord wilt worden geen hardere stem nodig of een assertiviteitstraining. Wat je nodig hebt is een extra oor. Huh? Ja, een extra oor, een derde oor dat speciaal naar binnen luistert. Die gespecialiseerd is in het luisteren naar wat er in jou (of in een ander) leeft.

Echt contact komt tot stand als er verbinding is tussen wat er in mij leeft en wat er in jou leeft. Tussen mijn verdriet en jouw troost bijvoorbeeld, of tussen mijn verbazing en jouw plezier daarover. Als ik met mijn ‘derde oor had geluisterd’ dan had ik geweten dat het vertellen van mijn verhaal bedoeld was om iets te laten zien van wat er in mij leeft. Ik zocht verbinding. Als ik me daar meer bewust van ben kan ik daar eventueel opnieuw aandacht voor vragen.

Ik had met mijn derde oor misschien ook kunnen horen dat mijn kennis liever niet over ongelukken praat en daarom maar over de kleur van de BMW begint. Wellicht maakt het onderwerp hem zenuwachtig of haakt het aan pijnlijke ervaringen. Als ik goed had geluisterd … Ook dat zou onze relatie zeker hebben versterkt.

J ij kunt ook zo’n derde oor ontwikkelen en vaker genieten van leven-de relaties. Als jij dat ook wilt, neem dan deel aan de introductie training ‘De weg naar verbinding ontdekken’. Je hoeft niet aan bepaalde voorwaarden te voldoen, iedereen die graag meer leven wil in zijn of haar relaties is welkom.