“Pruttelen”
Onlangs nam ik afscheid van een goede vriend die voor langere tijd naar het buitenland vertrekt. Ik zal hem missen. We spraken elkaar vaak en ik heb veel van hem geleerd.Toen ik aan anderen probeerde te vertellen wat hij voor mij betekende kwam het beeld van een bron bij me op.
Ik heb het altijd fascinerend gevonden hoe soms na een uur luisteren de bron ineens pruttelend tot leven kon komen.
Als de bron eenmaal stroomde stopte het gepruttel en werd de stroom constant. Ik genoot van alle wijsheden en inzichten die dan langs kabbelden. Aanreikend, nooit bewerend, belevend niet wetend.
Voor mij was het nog wel eens lastig om de bron niet te verstoren. Het was geen krachtige bron, hij stroomde alleen als er ruimte was voor zijn water. Maar als die ruimte er was dan stroomde hij ook bijna zonder einde.
De rust van de bron wees mij vaak de weg uit mijn hoofd en mijn denken naar mijn hart. Want ook mijn hart verteld mij alleen wat er in mij omgaat als ik de rust heb om ernaar te luisteren.
Hoe zal het mij vergaan nu mijn vriend verhuist is. Zal het landschap langzaam uitdrogen? Of is nu misschien de tijd gekomen om op mijn manier voor anderen een bron te zijn? De tijd zal het leren.
Maar hoe dan ook, ik zal altijd blijven opletten of er in de buurt niet iets begint te pruttelen …….
Popularity: 80% [?]
Laat een reactie achter