“Gewoon tanden erin en gáán ….”
“Gewoon tanden erin en gáán ….” Hij zei het met de stoere houding die veel ondernemers aannemen als zij onder elkaar zijn. “Het is niet anders. Het is niet voor het eerst en het zal ook wel niet voor het laatst zijn”.
Het was zijn antwoord op mijn vraag hoe hij het verlies aan capaciteit van zijn langdurig zieke werknemer dacht op te vangen. “Ik heb geen keus, de klanten rekenen op me. Bovendien begint het hoogseizoen toevallig ook vandaag, dat zal je altijd zien”.
Toen ik zei “Nou dan zal je wel veel gedaan hebben vandaag” schoot hij bijna vol. “Was dat maar waar. Ik heb me een slag in de rondte gewerkt, maar heb nog geen twintig procent klaar van wat ik van plan was. En voor morgen ligt er ook weer zo’n programma klaar”
“De komende weken ga ik dus ‘s ochtends maar een uur eerder beginnen, en voorlopig werk ik ook alle avonden en ‘s zaterdags. Het zal niet genoeg zijn, maar het scheelt in ieder geval”. Ik feliciteerde hem met deze oplossing en veronderstelde dat zijn klanten daar erg blij mee zouden zijn.
“Mijn vrouw vindt het goed, zij weet ook niet hoe ik het anders voor elkaar moet krijgen. Zelf zie ik het eigenlijk niet zitten, hoe lang moet dit wel niet duren. Geen personeel te krijgen, aan het aantal overuren van de jongens zijn ook grenzen. Ik kan ze niet blijven vragen. Maar mijn klanten dan? Ik heb geen keus.”
“Ik ben klant bij jou en voel me zeer vereerd dat je blijkbaar bereid bent om je gezondheid voor mij in de waagschaal te stellen. Nog meer vereerd ben ik echter als je mij in vertrouwen neemt en me jouw capaciteitsprobleem voorlegt. Misschien ken ik trouwens wel iemand die je zou kunnen helpen.”
Het enige waar ik niets aan heb is als je me vanalles beloofd wat je vervolgens niet waarmaakt. Dat levert jouzelf trouwens ook het grootste deel van de stress op.
In een uurtje samen brainstormen checkten we de mogelijkheden om het leveringspakket wat in te krimpen. Wat levert niks op? Waar gaat in verhouding veel tijd in zitten? Wat kan later ook nog? Wat kan ik overdoen aan een collega?
Een week later stuurde Henk me een mailtje. Hij had enkele duidelijke keuzes gemaakt en dat beviel hem zo goed dat hij niet verwachtte ze weer terug te draaien als de zieke medewerker weer terug zou komen. Het was wel hard werken maar niet meer ‘s avonds. Hij noemde het nu baantjes zwemmen en voelde zich gered van een zekere verdrinking in een zee van werk.
foto: Lorenzo González
Popularity: 99% [?]
Laat een reactie achter