Alle mannen spelen toneel
Als dit de eerste keer is in dit blog, wil je misschien een abonnement op mijn RSS feed of mijn nieuwsbrief via email. Dank voor je bezoek!
Alle mannen spelen toneel. We spelen onze rol als vader, als elftalleider, als echtgenoot, als bestuurslid en ga zo maar door. De ene rol ligt me beter dan de andere. Soms blink ik er zelfs in uit en heb ik er veel succes mee. Er wordt ook veel geinvesteerd in onze opleiding en training om de rol zo goed mogelijk te kunnen spelen. Veel van dat acteurstalent hebben we van huis uit meegekregen. Onze ouders hebben dat net zo enthousiast gestimuleerd als wij nu doen bij onze kinderen.
We belonen gedrag dat ons aanstaat en bestraffen wat we niet begrijpen of raar vinden. Ook wij kregen op die manier geen mogelijkheid om te laten zien wat er werkelijk in ons omging. We leerden af om waarde te hechten aan de signalen die ons lichaam of onze geest ons gaf. We kwamen er zo nooit goed achter waar we echt goed in waren, wat ons natuurlijke karakter was en wat we mooi vonden of lelijk. Nee, alleen als we onze rol goed spelen is er (hopelijk) aandacht, waardering en affectie.
Jammer genoeg worden er niet alleen blijspelen opgevoerd. Ik kom veel mannen tegen die er tegenaan lopen dat ze hun rol(len) nauwelijks vol kunnen houden! Ze werken zich een slag in de rondte, leven zeer verantwoord, zijn een leuke echtgenoot en maken carriëre. Maar tegelijkertijd groeit er van binnen onrust en onvrede. Omdat deze gevoelens niet binnen de rol passen heeft hij lange tijd niet eens door dat ze bestaan. Ze gaan wel steeds meer een rol spelen maar dat gebeurt onbewust en ongewild. Drank, overwerk, fanatiek sporten en veel eten zijn voorbeelden van middelen die worden ingezet om die gevoelens of ‘dat wat echt is’ buiten onze rol, buiten ons bewustzijn te houden.
Burn-out, Ruzie, Depressie, Angst en Eenzaamheid blijken vaak verband te houden met het onvermogen om af en toe de toneelkleren eens uit te trekken en wat aandacht te besteden aan de toneelspeler zelf. Voor veel mannen is dat in eerste instantie een bedreigende gedachte. Het wordt dan ook vaak (te) lang uitgesteld. Soms moet er zelfs eerst een bom barsten voordat de benodigde moed wordt opgebracht.
“Ik wil zo graag weten wat echt is , en van mezelf, maar ik kom er gewoon niet achter” vertellen mannen mij vaak. Of, “Ik werd toch kwaad zeg, maar ik weet achteraf zelf niet waarom.” Deze reacties zijn allemaal niet zo gek, als je bedenkt hoe lang mensen soms al in hun toneelkleren rondlopen. Op den duur bestaat er bijna geen leven meer buiten je rol, en weet je gewoon niet hoe je met signalen van buiten om kunt gaan.
Gelukkig kun je het wel (weer) leren om te herkennen wat er in je omgaat en waarde toe te kennen aan persoonlijke ervaringen. Je zult er wel wat hulp bij kunnen gebruiken, net als toen je andere belangrijke lessen leerde. Zoek dus naar een betrouwbare persoon, een kameraad, een coach waarmee je kunt oefenen en die je op weg kan helpen.
Pas als de toneelspeler zichzelf (een beetje) kent komt hij tot leven. Dan kan hij zelf keuzes maken, een ander vertellen hoe het met hem gaat, blij zijn of verdrietig. Hij kan daardoor reageren op wat er nu gebeurt op een manier die bij hem past. Die reactie wordt dan niet langer ingegeven door wat is geweest of misschien ooit zal komen, of door het idee dat je moet voldoen aan wat jij denkt dat anderen van je verwachten. Alleen als de toneelspeler wat aandacht gaat besteden aan zichzelf kan hij ook op het toneel furore maken.
Popularity: 100% [?]
Geplaatst onder: coaching, column
