Ga toch schaatsen!
Midden in de decemberdrukte vond ik op de een of andere manier toch nog een moment om de schaatsen onder te binden. De wonderlijke witte wereld lokte enorm. Al snel kreeg ik de ‘oude slag’ weer te pakken. Dat is best wonderlijk want ik was volkomen ongetraind, mijn schaatsen waren zo scherp als een bot mes en mijn veters braken toen ik er maar iets aan trok. Ik was, kortom, niet echt voorbereid op mijn ‘tocht der tochten’.
Toch was ik nog maar nauwelijks op weg of het oude gevoel kwam al weer boven. Wat is dit heerlijk. Met mijn handen op m’n rug en mijn ogen half dichtgeknepen tegen de zon bepaal ik mijn eigen koers. Af en toe schaats ik een stukje met iemand op en dan ga ik weer alleen verder. Het kost nauwelijks energie. Ik ben zo een eind weg. En wat is die witte wereld schitterend mooi.
Ik kom langs de baan van de ijsclub. Een bonte verzameling toeschouwers staat te juichen bij een wedstrijd. Er staat ook een hele rij schaatsers te wachten om elk hun ’rondje 32’ te laten klokken. Een ploegje snelle jongens ’speert’ me voorbij in een facinerende soepele cadans. Een combinatie van pijn en genieten zo lees ik van hun rooie koppen. Ik denk eraan op tijd om te keren, langs de stille kant en met de wind in de rug ben ik sneller terug dan ik verwachtte.
Onderweg spreek ik met mezelf af dat ik ga proberen om op mijn werk ook meer te schaatsen.
Wel even nieuwe veters kopen…
Foto door Joe Shlabotnik
Popularity: 79% [?]
Geplaatst onder: column
